Vandaag stond in de planning om samen met DMM mee te doen aan de “Jasperloop” in Someren, een trimloopje door de bossen, met toch al gauw een stuk of 20 deelnemers(sters).
Jammer genoeg werd het vandaag een DNS, tijdens het fietspoetsen gisterenmorgen een verkeerde beweging gemaakt en “krak” zei het onder in de rug. 
Gevolg een pijnlijke rug welke vanmorgen niet veel beter was, dus maar besloten om niet te starten. Jammer want DMM liep als een hinde de 5km. Volgende keer dan maar.
Als we het “rondje” Breda-Arnhem v.v. doen is het inmiddels een traditie geworden dat we ‘s avonds bij bistro “De Bok” een bokspies eten. Maar omdat wij nou ook weer niet elke week naar Arnhem en terug fietsen, dachten we “dat moeten we zelf toch ook kunnen maken?”.
Dus vanavond even in de weer geweest met vuur en vlees, en warempel onze eigen “Bokspies” smaakte voortreffelijk. Alleen nog een passende naam verzinnen, want een echte Bokspies is natuurlijk (bijna) niet te evenaren. Suggesties zijn welkom.
Bij het bekijken van de website van de cyclo La Madeleine zag ik dit nog:
Een mooie trainingstocht van in totaal 250 kilometer.
Je rijdt langs de rivier
Neemt af en toe een veerpont
Ziet soms gekke dingen
Rijdt kilometers over dijken
Geniet van prachtige vergezichten
En hier en daar een mooi gebouwtje
En rust tenslotte even uit.
Kortom een mooie dag.
Maakten we nog niet veel dit jaar, mede vanwege het ongeluk van DMM. Dat merkten we allebei de afgelopen weken in Frankrijk, bergop ging het duidelijk minder. Om de schade toch enigszins in te halen gaan we a.s. week-end op en neer naar Arnhem, goed voor ruim 240 km.
Moet toch wel een beetje helpen.
Toen we dinsdagmorgen na het ontbijt op de camping in Ettelbruck in de auto stapte, had ik even een gevoel van “ha weer naar huis”. Ruim 2 weken kamperen, ontbijten, fietsen, eten, en weer ontbijten in Frankrijk is super, maar toch verlang je er dan opeens weer naar om even thuis te zijn.
Dan kom je thuis, en als je door de stapel post en de email bent geworsteld, eindelijk je auto hebt uitgemest, en de laatste stukken stokbrood met vijgenjam hebt opgegeten begint het ineens toch weer te kriebelen en wil je maar een ding: weg!
Vraag me soms af wat dat toch is? Noem het maar een soort van thuiskomkater. Het feit dat je de andere dag weer in een volle trein moet, en tussen mensen moet die overal maar lopen te roken en klakkeloos alles maar op de grond gooien. Je opeens weer uit moet kijken voor asociale automobilisten en andere weggebruikers, bleh! waarom krijg ik de laatste tijd toch zo’n enorme hekel aan de nederland en z’n nederlandse gedoe?
Aux armes mes amis, aux armes!
Met de ervaringen van de La Madeleine in het achterhoofd, reden we vandaag een rondje over de Col de Izoard vanauit Argentiere waar we op de camping stonden. Eerst richting Fressinieres vervolgens door Arvieux en dan de col over en afdalen richting Briancon.
Een wonderschone klim, zeker de eerste 10 kilometer die door een soort “kloof” gaan, voordat je een zeer lastig en lang stuk rechtdoor langs een tweetal dorpjes moet. De klim hierna is tot 1 a 2 kilometer onder de top toch ook best lastig, maar zoals altijd is dan de afdaling aan de andere kant weer een fraaie maar korte beloning voor soms meer dan 3 uur klimmen. In Briancon even gestopt voor een bevoorrading en daarna richting Argentiere.
Toch weer even lekker wat hoogtemeters gemaakt vandaag.
Omdat we de 3 Ballons als cyclo hadden laten schieten, zou La Madeleine de eerste dit jaar zijn. De wedstrijd gaat zoals de naam al aangeeft over de col de La Madeleine vanaf de kant van het Maurienne dal, een klim van ruim 24 kilometer.
Nadat we een plekje op de camping vlakbij de startplaats La Lechere hadden gevonden, maakten we wat inrij rondjes. Moet zeggen dat dit niet helemaal lekker ging. Kreeg ik vorig jaar met gemak de 25 en zelfs de 21 rond, dit jaar was het harken. Bovendien maakte het warme weer het fietsen in Alpen terrein nog een stukkie moeilijker. De gebruikelijke sixpack literflessen Perrier au citron vert vlogen er dan ook doorheen.
Zondagmorgen stonden we rond kwart voor negen aan de start, en in tegenstelling tot bijv. de Marmotte stonden er slechts een stuk of 200 deelnemers aan de start. Bovendien reed bijna 70% de kleine route met aankomst in de startplaats La Lechere. Wij hadden voor het “grand parcours” gekozen, waarbij je na doorkomst in La Lechere nog de 12 kilometer naar het skidorp Valmorel moet klimmen.
Na de start was het gelijk vol koers, en vloog de snelheid gelijk al naar boven de 40 per uur. Voor DMM was het de eerste keer een dergelijke start, en met de nog komende kilometers en beklimmingen in het vooruitzicht, besloten we een beetje gas terug te nemen. Als snel zaten we met nog een paar engelsen en een vrolijke franse dame in de laatste groep. Wel hadden we een eigen motorvoorrijder, dus leek het net of wij de kopgroep waren.
Na een kilometer of 60 na Albertville kregen we de eerste col voor de kiezen, maar deze liep best lekker. In de veronderstelling dat we voor of op de Madeleine nog wel wat fietsers zouden inhalen, reden we een rustig tempo naar de eerste bevoorrading onderaan de voet van de klim.
Hoewel het een stuk minder warm was dan de dagen ervoor, zelfs de zon bleef zo nu en dan weg, liep het al vanaf de eerste kilometer niet geweldig op de Madeleine. Gisteren hadden we ruim 12 kilometer van de klim van de andere kant verkend, en dat liep erg lekker. Van de kant van het Maurienne dal is de klim toch wel een verschrikking, hier en daar stukken tegen de 12% en vrijwel nergens een rustpunt. Het was dus harken met de pet op, had duidelijk niet de klimmersbenen van vorig jaar. Gelukkig was er 5 kilometer onder de top nog een verzorgingspost waar we even op adem konden komen. Het feit dat we vanaf het begin van de klim al renners zagen lopen en de bezemwagen die een aantal deelnemers bij de verzorgingspost oppikte, gaf ons toch weer een beetje moraal.
De laatste 5 kilometer gingen met pijn en moeite en de 27 kilometer lange afdaling naar La Lechere was bijzonder prettig.
Na de laatste verzorging in La Lechere begonnen we aan de lastige 12 kilometer klim naar Valmorel. Hoewel we donderdag deze klim al verkend hadden over de “normale” weg, bleek het parcours een andere route te volgen; de bekende witte weggetjes van de michelin kaart. Ook hier was het pompen of verzuipen, op een gegeven moment reden we voor de bezemwagen uit, wat niet erg prettig fietsen is; je benen willen nauwelijks meer en je kan gewoon niet harder, en dan rijdt er zo’n auto tergend langzaam achter je.
Met de laatste restjes kracht haalden we de finish, DMM was precies de allerlaatste finisher en konden we ons in de gebruikelijke tent aan de gebruikelijke pasta wagen. Inmiddels was er een enorm noodweer boven Valmorel losgebarsten, zodat we de afdaling naar de camping in de regen moesten afleggen.
Gelukkig maakte de warme douche weer een hoop goed. Uiteindelijk bleek DMM 3e in haar leeftijdscategorie te zijn geworden en Bat 7e, maar ja dat zijn dingen die lees je pas achteraf.
